Хвича Кваратчелиа се издвои како една од најсјајните ѕвезди во сега веќе класичниот триумф на Пари Сен Жермен над Баерн во полуфиналето на Лигата на шампионите.
Грузиецот одигра уште еден сензационален натпревар на Паркот на принцовите. Во триумфот од 5:4 на францускиот тим, тој постигна два гола - во 24-тата и 56-тата минута.
Тој го „возеше“ и го „шеташе“ дефанзивецот на Баерн Хвич во текот на целиот натпревар, го прегази и го поминуваше Јосип Станишиќ по левата аут линија како што сакаше...
Тој целосно го оправда прекарот „Кварадона“, кој му го дадоа навивачите на Наполи додека сè уште играше таму - иако секогаш срамежливо велеше дека никогаш нема да се споредува со легендарниот Марадона.
И сè започна далеку од сјајот на Лигата на шампионите, во неговата родна Грузија, каде што Хвича почна да го резба својот невиден талент на терените на Динамо Тбилиси. Тоа патување од кавкаската дивина до статусот на недопирлив владетел на Париз беше обележано со неверојатна работа и верување дека едно момче од Тбилиси навистина може да стане наследник на најголемите фудбал што некогаш го имал.
„Не шутирај кон капијата“
Тој ги помина летните месеци во Каленџика, родното место на семејството Кваратчелиа, сместено во подножјето на Кавказските Планини во западна Грузија. Помеѓу нивната куќа и реката лежеше зелен простор - совршено фудбалско игралиште, освен еден детаљ.
На едниот крај од просторот стоеше голема железна порта со остри метални шилци на врвот. Таткото на Хвича, Бадри, поранешен професионален фудбалер, губеше безброј топки што ги прободуваа тие шилци. Сеќавајќи се како плачеше за секоја уништена топка, 30 години подоцна го предупреди и својот син - не шутирај кон капијата и оградата.
Сепак, кратко по тој разговор, тој слушна звук на топка што го погодува голот и излезе надвор за да провери дали Хвича Кваратчелиа послушал. Но, нешто беше различно. Сега беше забодено јаболко на секој шилец. Ако топката го погодеше врвот на портата или оградата, таа едноставно безбедно ќе одбиеше. Секој следен јуни, Хвича ритуално ги береше првите плодови од дрвото и ги враќаше назад.
Неговите топки беа уништени многу помалку од оние на неговиот татко. Но, таткото Бадри имаше нов проблем - тревата никогаш повеќе не растеше во дворот, бидејќи Хвича играше цел ден, како и секоја вечер.
Планински луѓе кои се посебни поради две работи
Иако пораснал во Тбилиси, семејството на Кваратчелија е од Самегрело, регион во западна Грузија со силно чувство за идентитет.
- Луѓето од Самегрело се паметни, многу креативни. Ние сме планински луѓе - ако ви подадеме рака, тоа е завет, не е потребен потпис. Така треба да го разберете Хвича - тој потекнува од таа култура - вели таткото Бадри.
Иако Каленџиха има само 25.000 жители, нејзините луѓе оставиле голем белег во историјата на земјата - од поетот Теренти Гранели, до Мелитон Кантарија, војникот кој го постави советското знаме на Рајхстагот во 1945 година.
Му го спаси животот на таткому
Во домот на Кваратчелиа има VHS лента. На неа се гледа Бадри, тогаш во дресот на азербејџанскиот ФК Шамкир, како постигнува хет-трик против Сконто од Латвија во квалификациите за Лигата на шампионите.
Хвича упорно се обидуваше да го повтори слободниот удар на својот татко. Години подоцна, тој возврати за инспирацијата добиена од таткото. Кога Бадри се разболе сериозно и итно му беше потребна операција на срце, семејството немаше пари. Првата плата на Хвича од Локомотив Москва ги покри трошоците и го спаси животот на неговиот татко.
- Не се двоумеше ниту секунда - вели Бадри.
„Никогаш не играше само за забава“
За него, дриблингот беше борба. Неговите први тренери ги споредија неговите допири на топката со – мечување.
Кога почна да оди, одеше со топка. Спиеше со топка. Никогаш не играше само за забава - кога ќе ја изгуби топката, веднаш трча назад за да му помогне на голманот, вели мајката на Хвица, Мака.
Откако доби кимоно и отиде на џудо, тренерот веднаш ги препозна неговите неверојатни рефлекси:
- Веднаш го обележа како спортист - додава Бадри.
Средба со Кристијано Роналдо
Скаутот на Динамо Тбилиси, Темур Угрехелиџе, го забележа на десетгодишна возраст на детски турнир.
“Бев импресиониран од неговата храброст. Не престана да се обидува - ја губеше топката пет пати, но шестиот пат одеше напред“, вели тој.
На денот кога Динамо ја отвори новата академија, пристигна Кристијано Роналдо од Реал Мадрид. Стара фотографија од тој ден покажува момче кое се обидува да влезе во кадарот - тоа беше Хвича.
Години подоцна, кога Грузија ја победи Португалија на Европското првенство, тој му пристапи на Роналдо да му каже: „Жал ми е што те победивме“.
Роналдо му го даде својот дрес.
Во тоа време, Кваратчелиа не беше најталентираниот во тимот.
- Зурико Давиташвили беше подобар. Хвича беше слаб, неразвиен, често се мачеше - вели директорот на академијата во тоа време.
Тој играше само со својата возрасна група, никогаш во постарите категории. Семејството поминуваше низ финансиски проблеми. Бадри остана во Азербејџан да работи, Мака се врати во Калењиха. Тренерот Ладо Какашвили му предложи на Хвича да живее во академијата - и тоа му го промени животот.
Во 2016 година, на Купот „Витали Дараселија“, турнир за играчи до 16 години, Кваратчелија се истакна како учесник една година помлад. Тој беше откровение на турнирот. Дебитираше за Динамо следната година.
- Дали знаете дека Неапол и Грузија се слични? Двете нации се страствени - кај нас, фудбалот не е дел од животот, тој е живот - вели Бадри.
Во Наполи, под водство на Лучијано Спалети, Кваратчелиа цветаше: 12 гола и 13 асистенции му го донесоа на Наполи првото Скудето по 33 години.
А сега тој пишува историја во дресот на Париз Сен Жермен. Ѕвезда меѓу малкуте ѕвезди.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
