Секоја реченица изговорена во домот носи тежина која го обликува начинот на кој детето се гледа себеси и светот околу него. Психолозите укажуваат на фактот дека пасивно-агресивното родителство често е маскирано во секојдневни фрази кои изгледаат безопасно, но во суштина претставуваат форма на емотивна казна. Кога родителот користи тишина или ладно игнорирање наместо отворен разговор, тој му праќа порака на детето дека неговите чувства се товар, а неговата сигурност зависи од расположението на возрасните.
Овој тип на динамика често вклучува и двосмислени пофалби каде покрај убавиот збор секогаш се нагласува и некој недостаток, или пак јавно потсетување на минатите грешки пред други луѓе. Ваквиот однос го принудува детето да ја преземе улогата на жртва или виновник, чувствувајќи се одговорно за емотивната состојба на родителот. Наместо безгрижно детство, овие деца развиваат страв од правење грешки, што подоцна прераснува во сериозни потешкотии при градењето блиски односи во зрелото доба.
Клучно е да се разбере дека речениците како „прави што сакаш“ можат да станат внатрешен глас на детето кој му вели дека не вреди да побара помош. Затоа, првиот чекор кон поздраво семејство е свесноста за сопствените зборови. Јасната и поддржувачка комуникација е единствениот пат кон градење личност која ќе верува во себе и ќе знае како да постави здрави граници. Прекинувањето на циклусот на пасивна агресија е најголемиот подарок што еден родител може да му го даде на своето дете.
© Vecer.mk, правата за текстот се на редакцијата
